zaterdag 22 februari 2020

In den Penitentiliteraire Inrichting

Geschreven naar aanleiding van de boekpresentatie van 'Een van ons' van Christine Otten.
Lieve Katrien,

Wat heb je een geweldig boek geschreven. Dat over gedetineerden. Je beweerde dat het fictief is.
Ja, maar het is zooo authentiek en herkenbaar.

Nou heb ik zelf nooit heel erg lang 'achter de deur' gezeten. In de tijd dat ik crack gebruikte wel een paar keer voor boetes. Wegens openbaar gebruik, wildplassen, niet in het bezit zijn en kunnen tonen van een identiteitsbewijs. Dat soort dingen.
Voordat ze je naar de Bijlmerbajes brachten, zat je dan soms een paar uur tot twee dagen op het hoofdbureau.
Heb er ook eens een weekend gezeten, omdat ik een onbeheerd achtergelaten rugtas, die al uren op De Munt stond niet meteen naar 'Gevonden Voorwerpen' had gebracht. Ik moest zo nodig eerst even kijken of er nog geld of zo in zat. Werd tweehonderd meter verderop klemgereden door een motoragent die me vroeg of het mijn tas was. Ik gaf het verkeerde antwoord. ''Ja hoor!'' Op de volgende vraag: ''Kunt u dan omschrijven wat er in de tas zit?'' had ik geen repliek. Erg stom!
Uiteindelijk werd geconstateerd dat de rugtas een paar dagen eerder door een andere onverlaat bij een party was gestolen. Mijn medeneming van het gevonden voorwerp was ook niet erg fraai. Maar dit feit werd geseponeerd. Ik kwam goed weg.

Heb dus ook wel eens een paar dagen en een midweek in de Penitentiaire Inrichting Amsterdam Over-Amstel doorgebracht. Later nog eens 11 dagen. In het weekend dat de realitysoap van de familie Ozzy Osbourne op MTV integraal werd herhaald. Leuk! Had nooit eerder de tijd gevonden om die serie te bekijken. Je kreeg er te eten en twee sigaretten bij het verlaten van de lift als je gelucht werd. Drie maal daags. De tijd verliep trager dan buiten. Je was blij dat je weer weg mocht.
De laatste keer dat ik werd aangehouden, kwam mijn zwager mijn boetes op bureau Lijnbaansgracht betalen. Het betekende voor mij het begin van het eind van een leven als harddrugsverslaafde. Nu bijna 12 jaar geleden.

Die voordracht van Kenneth Herdigein was echt geweldig! En ben het met Willem Anker volkomen eens dat er voor levenslang gestraften altijd hoop op vrijlating moet zijn. Getoetst door een onafhankelijke rechter met gedegen juridische kennis. Niet door een minister die tevens politicus is en naar de pijpen van de publieke opinie moet dansen, omdat de volgende verkiezingen altijd weer snel voor de deur staan.
En zeker geen door een niet democratisch gekozen majesteit verleende gunst, omdat hij of zij aftreedt of toevallig een kroonjaar qua het swaffelen van de scepter te vieren heeft.
In dit kader herinner ik me een anekdote over Koningin Juliana. Zij wilde ter gelegenheid van haar zeventigste verjaardag en aanstaande abdicatie een aantal gevangenen gratie laten verlenen. De toenmalige minister van Binnenlandse Zaken, Hans Wiegel, vond dit een minder goed idee. Hij stelde voor alle gevangenen een taart te geven met het opschrift: ''Nog vele jaren!'' Tssss...

Kenneth Herdigein, Willem Anker, Monique Schippers, Khalil, Chris Keulemans en Tina Krikke & Serena van der Gaast & King Westinga ontzettend bedankt voor een geweldige avond!

En Katrien ... om aan zo'n schrijfworkshop als jij in 'Een van ons' beschrijft te mogen deelnemen, zou je toch bijna een misdaad begaan.

Met een warme groet,

George









zondag 28 juli 2019

Eindmusical in pyjamabroek

Heb ooit in een pyjamabroek op een podium gestaan. In 1975. Bij de musical aan het eind van de lagere school. Groep acht heette toen nog de zesde klas. Een jaar eerder hadden wij, toen nog vijfde klassers, de generale repetitie van de opvoering van een stuk van Shakespeare door de leerlingen van een jaar dichter bij de brugklas mogen aanschouwen. Maar toen wij eenmaal op het hoogste niveau van de, wat nu de basisschool heet, mochten acteren, moest ineens alles anders. En aldus werd het een vertoning van een televisie-uitzending. Met een nieuwslezer in een kartonnen doos waar een vierkant gat uit was gesneden. De in die dagen zeer treurige kijkbuis voorstellend. En daarna kwam de reclame. Het voorlopige hoogtepunt van mijn carrière als acteur. Ik had al wat ervaring. Immers zes jaar eerder bij het afscheid van de kleuterschool dapper meegezongen met 'Ik ben met Cathootje naar de botermarkt geweest'. En zo stond ik daar op het podium in een gymzaal mijn tanden te poetsen. Weet echt niet meer of het een Prodent of Aquafresh tandpasta was die ik geacht werd te promoten. Maar ik stond daar wel mooi voor lul. In een pyjama. Niet met een bijrol in een gewaagde neoklassieke uitvoering van Richard III of zo. Nee, ik stond mijn tanden te poetsen. In een gymlokaal. Gekleed in een pyjama. Vindt u het gek dat ik in de rest van mijn leven nooit meer pyjama's heb gedragen.