A Fistful of Gitanes

In 2011, 20 jaar na de dood van Serge Gainsbourg, was ik aanwezig bij de boekpresentatie van Bitterzoet van Serge van Duijnhoven in Café Bitterzoet in Amsterdam. 
De helft van het publiek was oud, dik en lelijk. Er waren veel Jean-Paul Belmondo's en het café puilde uit van de BN-ers. Alleen al het lichaam van Xaviera Hollander nam de helft van de ruimte in beslag. De rest van de aanwezigen was jong en ongenaakbaar, type zuchtmeisje of plamuurbloempje.
Het eerste exemplaar van Bitterzoet werd door Tommy Wieringa uitgereikt. Die las ook nog even voor uit eigen werk, gruwelijk fraaie zinnen, waardoor hij andere schrijvers bijna de moed ontneemt om ooit nog iets te schrijven.
Op de achtergrond werden beelden van rokende mensen uit Franse film noir vertoond.
In het café zelf mocht uiteraard niet gerookt worden, maar er was gelukkig een rookruimte.

De titel van dit stukje is ontleend aan een biografie over Gainsbourg. 

http://www.amazon.com/Serge-Gainsbourg-Fistful-Of-Gitanes/dp/0306811839 

Het boek Bitterzoet is bij uitgeverij Nieuw Amsterdam uitgegeven. 
https://sergevanduijnhoven.wordpress.com

 Terug naar de thuispagina 

De Brugklasmeermin

Zuslief had op jonge leeftijd de neiging om dikwijls te water te raken.
Ze had als vijfjarige al eens bij de ark, waar we destijds op woonden, onder de steiger gelegen.
En in latere jaren liep zij, zonder zich eerst in de daarvoor bestemde kledij te hijsen, vaak plompverloren het zwembad van de buren in.
Op de dag dat het jaarlijkse fietstochtje tijdens de introductieweek van de brugklas, door het Waterland ten Noorden van Amsterdam, zich aandiende, heerste er een gespannen sfeer tijdens het ontbijt.
Ik hield het nauwelijks droog toen ik haar bij het vertrek het 'goed gemeende' advies gaf niet in zeven sloten tegelijk te rijden.
Een klein uur later was F. alweer thuis. Met natte haren. In geleende kleren.
Bij het eerste bruggetje, een beklimming van de vijfde categorie, was ze het talud afgereden en in de belendende vaart beland.
Nadat zij met behulp van omstanders op de kant was getrokken, dook de groene druipster tot grote verbazing van alle aanwezigen opnieuw tussen het kroos.
Want haar fiets lag er nog in. Die moest ook gered worden!

F. mocht zich in het huis van een dorpeling afdrogen en kreeg kleren van een van de kinderen van de bewoonster te leen.
Een leraar beloofde haar thuis te brengen. Maar tot haar niet geringe verontwaardiging moest die zich eerst nog wel even bij alle controleposten langs de route afmelden.
Aldus was zuslief al meteen een BB-er, een bekende brugpieper.

Elke leraar kende haar immers al als de onfortuinlijke brugklaszeemeermin. 

 Terug naar de thuispagina 

Goodbye Daddy Cool

De telefoon maakt een rinkelend geluid. Murk geeft daar gehoor aan.

De beltoon blijkt door Maike Talsma vanuit het verre Fryslân in werking te zijn gesteld.

Murk heeft al in geen tijden contact met zijn vriendin uit het Noordelijkste gouw van Gedogia gehad en is blij haar weer eens te kunnen spreken.

Nadat Murk en Maike de obligate vragen over het welzijn van gemeenschappelijke

vrienden en kennissen hebben uitgewisseld, komt de progressie van de contemporaine

Gedogiaanse literatuur ter sprake.

''Hoe gaat het nou met je linkse hobby, lukt het nog een beetje met je boek? Ik heb al

maanden geen nieuwe hoofdstukken meer van je ontvangen.''

Murk verklaart dat hij weliswaar dag in dag uit driftig bezig is, maar dat het toch niet echt meevalt 'de Grote Gedogiaanse Roman van de eenentwintigste eeuw' te voltooien.

''Ach, 'Le Rouge et le Noir' van Stendahl en 'A la recherche du temps perdu' van Proust zijn

immers ook niet in een dag in Rome geschreven.''

Het gesprek kabbelt nog een tijdje heen en weer over de Noord- Zuidelijke telefoonlijn.

Maike beëindigt het gesprek met een laatste bellettriviale raadgeving.

''Man, je bent echt hartstikke goed in het op papier zetten van jouw blik op de actualiteit, er is niemand die dat zoals jij in het perspectief van dit tijdsgewricht kan zetten, daar moet je vooral mee doorgaan!''

Murk legt de hoorn neer, zet de radio aan en valt op hetzelfde moment weer met zijn neus in de boter van het heden. De reguliere uitzending op Radio Een wordt ruw onderbroken. Er is 'Brekend Nieuws!' Gebracht met een grafstem. Er moet bijkans wel iets vreselijks zijn gebeurd.

''Het is 10 uur 40. Bobby Farrell, de danser en zanger van Boney M is hedenochtend in zijn

hotelkamer in Sint-Petersburg overleden.''

Murk schrikt, hij wil eigenlijk niets liever dan zich subiet aan een kort, vlammend retrospectief over het leven, oeuvre en verscheiden van dit jaren '70 icoon gaan wijden.

Maar nadat de titel 'Goodbye Daddy Cool' is ingetikt, besluit hij dat het misschien toch maar beter is om door te gaan met het werken aan zijn 'Magnum Opus'. 'Seizoensgebonden' moet eerst af! Ooit. Voor eens en voor altijd. Voor de roem en de eeuwigheid. Zijn lezers kunnen niet wachten.

En ja, uiteraard ook voor I., een uitgesproken lezeres, die het werk van notoire auteurs altijd genadeloos afkraakt, omdat sommige gedeelten haar 'toch best wel' enigszins langdradig overkomen, wier kritische blik Murk immer in gedachten houdt als hij zijn boek op kwaliteit probeert te beoordelen.

''Als I. mijn leesvoer al niet vreet, wie dan nog wel?''

Murk ziet de volgende ontmoeting met 'hare critica' met lede ogen aan.

''Nee, dit keer zal hij I. wel met opgeheven hoofd tegemoet kunnen treden en melden dat zijn roman gereed is.''

De eenentwintigste eeuw sleept zich naar alle verwachtingen nog ruim acht decennia voort.

Maar je kunt eigenlijk toch nooit vroeg genoeg beginnen met het schrijven van het boek van het centennium.

''Dan houd je daarna tenminste nog wat tijd over om megalomaan te dromen over een volgend boek, de roman die het millennium zou kunnen gaan overleven.''

''En tja, wie kent over 100 jaar Bobby Farrell nou nog?'' 

 Terug naar de thuispagina